Çerez Tabağı Teoremi

Tüm toplumlarda evli erkeği ayartan kadın; fettandır, aşiftedir, kaltaktır, yuva yıkandır (2 gün önce Herb kullandı bu ifadeyi: “Yuva yıkanın, yuvası olmazmış”. Hadi canım, sen de. Ben pek çok örneğine şahidim valla. “Atı alan, Üsküdar’ı her zaman geçer!”

Aynı terane “aza kanaat etmeyen, çoğu bulamaz” olarak da başka bir iktidar alanında kullanılmıştır mesela. Fukara yoldan çıkmamalı tabii. Karnı doysun, daha ne? Oysa her kapitalist gayet iyi bilir: Risk yoksa, kazanç da yoktur.

Egemen güçler her zaman durumu korumak için bir şeyler uydururlar. Oyunun kuralını onlar koyarlar çünkü. Toplum yüzdesinde çoğunlukta olmak, evet bir güçtür. Tabii ki toplumun evlileri statükolarını korumak için bir takım ahlak kuralları icat edecek: Yuva yıkanın, yuvası olmaz. Hah. Kıçımın kenarı. Evli gözüyle tabloya bakarsak benim zaten elimde bir şey yok; sence kaybedecek neyim olabilir?:)

Dünya üzerindeki tüm toplumlarda evli olmak aynen zengin olmak gibi bir iktidar biçimi. Fakirsen yaşadığın ezikliği, belli bir yaşa geldiğinde bekarsan (ve özellikle kadınsan) toplum sana yaşatır.

Geçen hafta yolu yarılamış ve muhtemel bu blogun okuru 2 kadın arkadaşla laflıyoruz (biri taze evli, diğeri belli ki evlenmekten ümitli) hayatı bunlara zindan eden yaşlı bir kadından konu açıldı: “Evde kalmış cadaloz” olarak bahsi geçti teyzenin (bilinçaltı okuması: evlenmemiş, seçilmemiş, sevilmemiş, kompleksli, o yüzden de kadın düşmanı ve kötü).

Çeşitli konularda doğuştan yetenekli, bunların uzantısı olarak da hayatı boyu iddialılığı kaybetmemiş, yeri öptüğü nadir anlarda her zaman yapıştığı yerden kalkmayı bilmiş bir kadın olarak; hem sevgiyi bol yaşadım, hem düşmanlığı/ çekememezliği. İstemeden de olsa, sadece doğam gereği, birilerinin varoluşunu zedelemişim; kinlenmedim açıkçası sevmeyenlere. Tahminen yaş ilerledikçe ardımdan birileri bayağı söylecek: Evde kalmış pis cadaloz!:)

Çerez Tabağı Teoremi'ni okumamla başladı bu yazı oluşmaya. Sona kalan, dona kalmaya mahkum mu cidden?

Teoreme göre; “Bir kuruyemiş tabağı kalabalık bir grubun önüne geldiği zaman sırasıyla önce antep fıstıkları, ardından bademler, sonra fındıklar gider. En sona beyaz ve sarı leblebiler kalır. Eğer belli bir yaşa kadar evlenmemişsen de durum farklı olmaz. Ya kalan leblebiler ve ayçekirdekleri ile idare edersin, ya da olur a bir fıstık bulurum diye tabağı karıştırır durursun.”

Neyse, yine uzattım lafı. Aslında diyeceğim şuydu: Olur da şu bloga, evlenmeyi kafaya koymuş ve uyanık olamayıp sona kalmış bir kadıncağız düşerse bence “evli/boşanmış erkekleri” hedef kitlenin en başına koymalı.

Stratejik açıdan olayları değerlendirirsek; (1) Bir kere evlenen, istatistiklere göre yine evlenir. (2) En kolay avlar evli erkeklerdir. (3) Başka bir kadın tarafından gereken ön yontulma tamamlanmıştır, evlilik hayatı biraz kolaylaşır. (4) Iyi koca olduğunu bildiğin bir adama talip olmamak; arkadaşının çalıştığı ve harika olduğunu bildiğin işi reddetmek; toplumca denenmiş bir marka yerine aynı parayı verip noname bir marka satın almak; herkes Paris’e giderken, Ürdün-Yemen kasmaktır. Vakit darsa, imkanlar kısıtlıysa, akıllılar sürekli egonuza bir çentik atıyorsa, çerez tabağındaki tüm bademler/antep fıstıkları bitmiş, tüm dünya size gerizekalı der gibi bakıyorsa... Zaman, aç kalmamak için çalmak... Ölmemek için öldürmek zamanıdır.

Ben çift olmak isteseydim, dişi kırma pahasına antep fıstıktan şaşmazdım. Yeterince dişli olmayanlar napsın? `Evde kalmış cadaloz`ların sayısını biraz azaltmak, dul sayısını biraz artırmak; günün moda lafıyla "başları ayak, ayakları baş" yapmak ilginç toplumsal deneyimlere ve belki de mamasözleri türemesine olanak sağlamaz mıydı? :)